ไผ่รวก

ชื่อวิทยาศาสตร์ Thyrsostachys siamensis Gamble

ชื่อวงศ์ GRAMINEAE

ชื่อท้องถิ่น

• ภาคกลาง เรียก ไผ่รวก
• ภาคเหนือ เรียก ไม้ฮวก
• เขมร-แม่ฮ่องสอน เรียก แวปัง
• กะเหรี่ยง-เชียงใหม่ เรียก แวบ้าง
• ฉาน-แม่ฮ่องสอน เรียก สะลอม

ลักษณะทั่วไป ไผ่รวกเป็นไผ่ลำเล็กขึ้นชิดแน่นทึบ เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 2.5 ซม. สูง 5–10 เมตร ไม่มีหนาม หน้าใบมีขนเล็กๆ กาบหุ้มลำบางแนบชิดกับลำไม่หลุดร่วงเมื่อแก่ กาบหน่อสีขาว ปล้องยาว 7–23 ซม.

การปลูก มีขึ้นเองตามป่าราบและบนเขาสูงๆ แพร่พันธุ์ด้วยหน่อซึ่งจะแทงออกมาจากโคนต้น

สรรพคุณทางยา

• ใบ รสขื่น เฝื่อน ขับและฟอกล้างโลหิต ขับระดูขาว แก้มดลูกอักเสบ และขับปัสสาวะ
• ตา รสเฝื่อน แก้ร้อนใน กระหายน้ำ แก้ไขพิษ
• ราก รสกร่อย เอียนเล็กน้อย ใช้ขับปัสสาวะ แก้ไตพิการ ขับนิ่ว
• หน่อไม้ตาเต่า รสขื่นขม ติดจะร้อน แก้ตับหย่อน ตับทรุด ม้ามย้อย แก้กระษัย และเลือดเป็นก้อน

คติความเชื่อ ไผ่รวกเป็นไม้ตามทิศที่กำหนดไว้ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ (อีสาน) แต่ยังไม่มีหลักฐานยืนยันแน่ชัด