ไผ่สีสุก

ไผ่สีสุก

ชื่อวิทยาศาสตร์

Bambusa blumeana Schult

ชื่อวงศ์

GRAMINEAE

ชื่อท้องถิ่น

กะเหรี่ยง-แม่ฮ่องสอน เรียก ไผ่สีสุก สีสุก

ลักษณะทั่วไป

ไผ่สีสุกเป็นไม้ยืนต้นขึ้นเป็นกอหนาแน่น มีลำสูงใหญ่ บริเวณข้อกิ่งคล้ายหนามกิ่งและแขนงมีหนามแหลมคม ลักษณะลำต้นกลวง ลำต้นมีสีเขียวสด ผิวเป็นมัน ดอกออกเป็นช่อ ซึ่งส่วนมากไผ่อายุราว 30 ปี จึงจะมีดอกสักหนหนึ่ง หน่อมีขนาดใหญ่ มีกาบสีเหลืองห่อหุ้ม ขนที่หน่อเป็นสีน้ำตาลมีน้ำหนักประมาณ 2-5 กก.

การปลูก

ไผ่สีสุกขึ้นเองตามป่าราบและบนเขาสูงๆ ขยายพันธุ์ด้วยหน่อ ซึ่งจะแทงออกมาจากโคนต้น

สรรพคุณทางยา

  • ใบมีรสขื่น เฝื่อน ใช้ขับและฟอกล้างโลหิตระดูที่เสีย แก้มดลูกอักเสบ และขับปัสสาวะ
  • ตา มีรสเฝื่อน แก้ร้อนในกระหายน้ำ แก้ไข้พิษ
  • ราก มีรสกร่อยเอียนเล็กน้อยใช้ขับปัสสาวะ แก้ไตพิการ ขับนิ่ว

คติความเชื่อ

คนโบราณนิยมปลูกไผ่สีสุกไว้ทางทิศตะวันออก (บูรพา) ถือกันเป็นเคล็ดจากชื่อที่เรียกขานกันเอาว่าเป็นสิริมงคลแก่ตน ผู้เป็นเจ้าของและครอบครัวคือ สีสุก เป็นมงคลนามเพื่อให้เกิดความสุข ความเจริญ มีความสุขกายสบายใจทุกอย่างนั้นเอง


ทิศอุดร (ทิศเหนือ)

ทิศอีสาน (ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ)

ทิศบูรพา (ทิศตะวันออก)

ทิศอาคเนย์ (ทิศตะวันออกเฉียงใต้)

ทิศทักษิณ (ทิศใต้)

ทิศหรดี (ทิศตะวันตกเฉียงใต้)

ทิศประจิม (ทิศตะวันตก)

ทิศพายัพ (ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ)

เนื้อหาที่เกี่ยวข้อง